U bent hier

Back to top

Ontbrekende reacties

Bij het doorlezen van al die reacties treft het je, dat men nauwelijks schijnt te beseffen, wat er religieus onder de Molukkers gaande is. De kapingen zijn geschied met veel gebedsvoorbereiding. De ‘terroristen’ hebben zich in de naam van Jezus ter dood gewijd. In de zekerheid van een plaats in het Vaderhuis na hun gewelddadige dood. Hun bloed zou als martelaarsbloed vloeien. Hansina Uktolseja, die als kaapster stierf in de trein bij de Punt, schreef aan haar ouders: ‘Ik ben een Zuid-Molukse en niet bang om te sterven. Vanuit mijn geloof in Jezus Christus wil ik handelen’.

Er hebben in Trouw voortreffelijke artikelen gestaan over de invloed van het Oceanisch heidendom, dat zich in Oost-Indonesie met soms zeer diepgaand christelijk geloof heeft vermengd. Het kerkelijk ritueel heeft hier en daar een inslag van voorvaderverering en van witte magie.

We kunnen als Nederlandse christenheid deze religieuze aspekten in de dialoog met de Ambonnezen nauwelijks aan, als we vergeten hoe diep onze eigen westers-christelijke cultuur zich eveneens eeuwenlang diepgaand heeft vermengd met heidense, Grieks-Romeinse cultuur - ook religieus! Nog afgezien van de invloed die in onze landen o.a. Germaans en Keltisch heidendom gekregen heeft - en tot op vandaag toe heeft!- op het christendom toen dat hier verbreid werd op de wijze van Karel de Grote. Daarbij komt in onze tijd een vaak kritiekloos aanvaarden van allerlei vormen van oosterse religiositeit - als bijvoorbeeld transcendente meditatie - die het westen binnenstroomt. En de achteloosheid met betrekking tot de realiteit van zwarte en witte magie. Ook als we werkers laten gaan naar de zogenaamde ontwikkelingslanden. Ook in de beoordeling van sommige alternatieve geneeswijzen. Waar we voor dit alles nauwelijks oog hebben, moeten we wel een blinde vlek hebben voor wat in de Molukse kwestie diep-religieus aan de hand is.

We stellen het vaak zo: De Ambonezen moeten kiezen tussen voluit Nederlander of voluit Indonesiër zijn. Maar dan om hun eigen bestwil en het onze, afzien van hun republiek-ideologie. Maar we weten hen niet te ontmoeten in hun religieuze eerbied voor hun voorgeslacht en hun religieuze beleving van een eigen republiek. We hebben er dan geen gevoel voor, dat velen door het verzwakken van deze oudreligieuze bindingen zich in een enorme identiteitscrisis bevinden. Aan een werkelijke dialoog in die diepe laag zullen we nauwelijks of niet toekomen als we (ook in ons eigen volksbestaan) niet herkennen hoe diep de invloed van zulke religieuze bindingen is. Niet een bagatelliseren of ontkennen daarvan, maar een staan in de dienst der bevrijding zal ons tot die diepste dialoog in staat stellen.